رقص بر لبهٔ تیغ؛ استحالهٔ سوگ به عصیان در قیام ۱۴۰۴
در مطالعات کلاسیک جامعهشناختی، سوگ همواره کنشی معطوف به انجماد، سکوت و انفعال بوده است؛ لحظهای که انسان در برابر ابهت مرگ، سلاح زندگی را زمین میگذارد و به پستوی خاموشی پناه میبرد. اما آنچه در لایههای ملتهب جامعهٔ امروز ما در جریان است، فراتر از الگوهای شناختهشدهٔ رفتار انسانی است. ما با پدیدهیی روبهروییم که کلمات در توصیفش لکنت میگیرند: رقص در مراسم عزا. این نقطه، انتهای همهٔ پیشفرضهاست؛ جایی که جنون، خشم و […]












