چرا رضا پهلوی به اندازه آخوندها به دروغگویی نیاز دارد؟

در روزی که مردم آبدانان بار دیگر به خیابان آمده‌اند و صدای اعتراض مردم علیه دیکتاتوری شیخ بلند شد، بار دیگر رضا پهلوی و بازماندگان خاندان از تاریخ گذشته پهلوی دوباره به کمک شیخ شتافتند.

آنان با انتشار کلیپ‌هایی با شعارهای سلطنت‌طلبانه که بنا بر افشاگری ستاد اجتماعی مجاهدین، بخشی از آن‌ها صداگذاری شده و برخی دیگر اساساً متعلق به اعتراضات سال‌های گذشته‌اند بار دیگر نقش تخریبگرانه خود را علیه قیام مردم به نمایش گذاشتند.

اما مسئله فقط چند کلیپ جعلی یا یک عملیات تبلیغاتی ساده نیست. موضوع، یک پرسش سیاسی جدی است: چرا رضا پهلوی و جریان پیرامون او تا این اندازه نیاز دارند اعتراضات مردم ایران را به نام خود ثبت کنند؟

پاسخ را باید در دو واقعیت جست‌وجو کرد.

نخست؛ فقدان پایگاه واقعی و نیاز به اعتبارسازی مصنوعی

یک جریان سیاسی که از اصالت اجتماعی برخوردار باشد، در داخل کشور پایگاه داشته باشد و از حمایت واقعی بخشی از جامعه برخوردار باشد، نیازی ندارد که جعل کند یا تظاهرات مردم را به نام خود مصادره کند. جریان برخوردار از ریشه اجتماعی، با برنامه، سازماندهی، حضور میدانی و حمایت واقعی شناخته می‌شود، نه با صداگذاری روی فیلم‌ها و جعل شعار.

وقتی یک جریان برای اثبات محبوبیت خود ناچار است صدای مردم را تغییر دهد، تصاویر اعتراضات قدیمی را به‌عنوان رویدادهای جدید جا بزند و از هر تجمع اعتراضی برای تبلیغ خود استفاده کند، این رفتار بیش از آنکه نشانه قدرت باشد، بیانگر ضعف و فقدان اعتبار واقعی است.

این همان شیادی سیاسی است: استفاده از رنج و اعتراض مردم برای ساختن سرمایه‌ای که در واقعیت اجتماعی وجود ندارد. مردمی که برای آزادی و رهایی از استبداد به خیابان می‌آیند، نه سیاهی‌لشکر تبلیغاتی کسی هستند و نه موظف‌اند برای هیچ مدعی قدرتی مشروعیت تولید کنند.

دوم؛ بهانه دادن برای سرکوب به رژیم

خطرناک‌تر از جعل سیاسی، پیامد امنیتی آن است. رژیم ایران همواره تلاش کرده اعتراضات مردمی را به عوامل خارجی نسبت دهد و با برچسب‌هایی مانند وابستگی به بیگانگان، راه را برای سرکوب باز کند.

وقتی روی فیلم اعتراضات مردم، شعارهای جعلی و صداگذاری‌شده قرار می‌گیرد و سپس این کلیپ‌ها به نام یک جریان وابسته به اسرائیل تبلیغ می‌شود، عملاً بهترین خوراک تبلیغاتی در اختیار دستگاه امنیتی رژیم قرار می‌گیرد.

در چنین شرایطی، رژیم می‌تواند به‌سادگی مدعی شود اعتراضات نه برخاسته از مطالبات واقعی مردم، بلکه پروژه‌ای خارجی و محصول دخالت اسرائیل است. این روایت، همان چیزی است که دستگاه سرکوب برای توجیه بازداشت، پرونده‌سازی و برخورد خشن با معترضان به آن نیاز دارد.

این همان کاری است که جریان سلطنت طلب در قیام ۱۴۰۴ کرد و با استفاده از جعل و صداگذاری گسترده در شهرهای مختلف با استفاده از رسانه‌های استعماری انجام داد و زمینه سرکوب وحشیانه قیام را فراهم ساخت.

مردم ایران صاحب اعتراض و سرنوشت خود هستند

مسئله اصلی این است که اعتراض مردم آبدانان و دیگر شهرهای ایران نباید به ابزار سو‌ءاستفاده توسط ایادی سلطنت تبدیل شود. هیچ‌کس حق ندارد صدای مردم را جعل کند، شعار دلخواه خود را به آنان نسبت دهد یا از اعتراض آنان برای ساختن مشروعیت سیاسی استفاده کند.

رضا پهلوی و وارثان استبداد پیشین تلاش دارند از کم‌هزینه‌ترین روش و تبه‌کارانه‌ترین روش برای کسب مشروعیت استفاده کنند.

تفاوت آزادی‌خواهی با شیادی سیاسی دقیقاً همین‌جاست: آزادی‌خواه صدای مردم را بازتاب می‌دهد؛ شیاد سیاسی صدای مردم را به نفع خود تغییر می‌دهد. مردم ایران برای رهایی از یک استبداد به خیابان نیامده‌اند که به استبدادی دیگر یا به قدرت‌طلبی موروثی تن بدهند.

ایران آزادی