از اعدام تا سازماندهی نیروهای سرکوب در خیابان زینت میرهاشمی

با گذشت پنج هفته از جنگ تحمیلی و ارتجاعی، مردم نه از آسمان امنیت دارند و نه در خیابان و خانه‌ های خود. از یکسو جان شان با بمبهای اسرائیل و آمریکا تهدید می‌شود و از سوی دیگر، در خیابان زیر شمشیر عریان نظام قرار دارند. اعدامهای سریالی و ممتد، شکنجه و اعتراف‌گیری و… هر صدای مخالفی در برابر سیاست ماجراجویانه و جنگ‌طلبانه حکومت، با اتهام «جاسوسی» در گلو خفه می‌ شود. حتی اگر این صدا از سوی ماله‌کشان و دلسوزان حکومت ولایی باشد، مورد غضب باند غالب قرار می ‌گیرد.
در حالی که از یکسو لشکرهای وابسته به سپاه تروریستی قدس، از فاطمیون و زینبیون تا حشدالشعبی در خیابان‌های ایران رژه می‌روند و از سوی دیگر، سپاه پاسداران شب‌ها با گسیل بسیجی‌ها به خیابان‌ها و روزها با برپایی ایست‌های بازرسی، امنیت فیزیکی و روانی مردم را به بازی گرفته است، محسنی اژه‌ای بار دیگر، در روز شنبه ۱۵ فروردین، شهروندان را به‌عنوان «عناصر مخل امنیت روانی و فیزیکی مردم و پیاده‌نظام دشمن» به «اشد مجازات» تهدید کرد. (تسنیم ۱۵ فروردین) این تهدید در عمل با به قتل رسیدن حسین غاوی (سیلاوی)، شهروند ۲۸ ساله عرب و دارای معلولیت در اهواز، در زیر شکنجه در اطلاعات سپاه پاسداران به جرم تصویر برداری از مناطق بمباران شده، خود را نشان داد.

روز دوشنبه ۱۰ فروردین، اکبر دانشورکار ۵۸ ساله و محمد تقوی ۵۹ ساله؛ روز سه‌شنبه ۱۱ فروردین، پویا قبادی ۳۳ ساله و بابک علیپور ۳۴ ساله و روز شنبه ۱۵ فروردین، ابوالحسن منتظر و وحید بنی‌عامریان توسط جلادان رژیم سر به دار شدند. هر ۶ زندانی سیاسی اعدام‌ شده، عضو سازمان مجاهدین خلق ایران بودند.

روز آدینه ۱۴ فروردین، امیرحسین حاتمی، جوان معترض و شورشگری که ظلم را برنتابید و در قیام خونین دی ‌ماه شرکت فعال داشت، اعدام شد. او تنها ۱۸ سال داشت.

روز یکشنبه ۱۶ فروردین، جنایتکاران دو شورشگر راه آزادی به نامهای محمدامین بیگلری و شاهین واحدپرست، از بازداشت‌شدگان قیام خونین دی ‌ماه ۱۴۰۴ را سر به دار کردند.

جان زندانیان سیاسی در خطر جدی است. پس از انتقال زندانیان قزلحصار به بندهای انفرادی در شامگاه ۹ فروردین، اعدام‌ها از دوشنبه ۱۰ فروردین آغاز شد. جان زندانیان در بند انفرادی که در اعتصاب غذا به سر می‌برند، در معرض خطر اعدام قرار دارد.

اینکه رژیم حتی در شرایط جنگی، زیر بمباران و آتش، دست به اعدام زندانیان سیاسی می‌زند، نشاندهنده ترس از بروز خیزش و خشم انقلابی در کف خیابان است. همبستگی برای آزادی زندانیان سیاسی و لغو مجازات ظالمانه اعدام، بیش از هر زمان دیگری ضروری است.

جنگ خبر