جنگ و اعدام؛ دو روی یک سکه!

چگونه شعار صلح و آزادی به یک مطالبه عمومی تبدیل می‌شود؟

جامعه ایران دوران دردناکی را طی می‌کند؛ مردم در کنار گرسنگی، فقر و بیکاری، دیگر احساس امنیت نمی‌کنند. جنگ و تهدیدات ناشی از آن از یک سو و اعدام و سرکوب از سوی دیگر، امنیت روانی جامعه ایران را از بین برده است. در چنین شرایطی این پرسش مطرح است که چرا مردم ایران به چنین روزی گرفتار شده‌اند و راه برون‌رفت از این وضعیت چیست؟

در روزهای گذشته، در کنار مطالبات صنفی اقشار مختلف، شعارهای «نه به اعدام» و «نه به جنگ» نیز در اعتراضات مردمی شنیده شده است؛ شعارهایی که نشان می‌دهد این دو خواسته به‌تدریج به مطالبه‌ای عمومی در جامعه ایران تبدیل می‌شوند.

این شعارها از سوی قشری سر داده می‌شود که سال‌های جوانی و توانمندی خود را کار کرده و تلاش کرده است، به امید اینکه در دوران سالخوردگی بتواند زندگی آرامی داشته باشد؛ اما فشار معیشتی و فشار روانی واردشده بر جامعه، همین بازنشستگان را به خیابان کشانده است.

نکته قابل توجه این است که فاصله میان شعار و خواسته صنفی بازنشستگان با شعارهای سیاسی آنان حتی به چند دقیقه هم نمی‌رسد. دلیل آن را باید در شکل‌گیری یک جامعه به‌جان آمده و آگاه جست‌وجو کرد؛ جامعه‌ای که ریشه درد و منشأ مشکلات خود را عمیقاً فهم کرده است.

این اقشار به‌جان آمده به‌خوبی می‌دانند که آن روی سکه فقر ویرانگر و بیکاری، همین جنگ و سرکوب است. به همین دلیل دیگر فاصله‌ای میان شعارهای صنفی و سیاسی به رسمیت شناخته نمی‌شود و همه یک‌صدا علیه اعدام و جنگ شعار می‌دهند.

مردمی که می‌دانند فقر، بیکاری و تورم ناشی از یک حاکمیت جنگ‌طلب و ضدمردمی است، بلافاصله موضع خود را اعلام می‌کنند. همه می‌دانیم که دلیل اینکه مجتبی خامنه‌ای و باند حاکم به دنبال ادامه جنگ به هر قیمت هستند، همین است که پوششی برای سرکوب داشته باشند. آنان در سایه جنگ و به بهانه جنگ، اعدام‌ها را گسترش می‌دهند، بازداشت‌ها را افزایش می‌دهند و فضای جامعه را امنیتی می‌کنند تا در برابر قیام سد ایجاد کنند.

رژیم ایران به‌خوبی آگاه است که جنگ خارجی هرگز تهدید جدی برای بقای آن نیست. مردم ایران نیز این واقعیت را به‌خوبی فهم کرده‌اند و به همین دلیل علیه هر دو تکیه‌گاه رژیم برای بقا، یعنی اعدام و جنگ، شعار می‌دهند.

مقاومت زندانیان؛ صدایی که از دیوارهای زندان عبور می‌کند

هم‌زمان با تشدید اعدام‌ها، پیام‌های اعتراضی و شجاعانه زندانیان سیاسی از درون زندان نیز منتشر می‌شود. اهمیت این پیام‌ها در آن است که نشان می‌دهد مقاومت در برابر شکنجه‌گران، بازجوها و عوامل دادستانی، که متخصصان تفتیش عقاید بوده‌اند، همواره وجود داشته است.

شاهد این واقعیت، هزاران داستان و خاطره از مقاومت زندانیان در دهه ۶۰ و تسلیم‌ناپذیری آنان است. شاهد غیرقابل انکارتر، نسل ۶۷ و سربداران ۶۷ هستند که اکنون در سالگرد آن قرار داریم. تنها جرم آن سربداران، ایستادگی بر کلمه «مجاهد» و به قول خمینی «سر موضع» بودن بود.

• _{سایت مجاهد – ۱۸ مرداد ۱۴۰۵. پیام‌های زندانیان سیاسی با تأکید آنها برای پخش در سیمای آزادی و اطلاع هموطنان}
• _{سایت ایران آزادی – ۱۸ مرداد ۱۴۰۵. اعتراضات یکشنبه از مطالبات صنفی به شعار «نه به جنگ» و «نه به اعدام» کشیده شد}