همزمانی نسبی بیانیه مجلس خبرگان مبنی بر « بررسی » خروج رژیم از پیمان ان پی تی و اعلام طرح « دو روزه ایران » از سوی وزارتخارجه رژیم آخوندی, ظاهرا با هدف کاهش تنشها و بازگرداندن امنیت به تنگه هرمز و خلیج فارس , اکنون نیات واقعی کینگ مجتبی برای هرگونه تنش زدایی و رفتن بسوی یک صلح جامع را به زیر سوال می برد.
در بیانیه مجلس خبرگان از جمله تاکید شده : « بازنگری در دکترین دفاعی کشوروایجاد بازدارندگی لازم ضرورتی اجتنابناپذیر شده. امید است که مسئولان محترم با بهرهگیری از هدایتهای حکیمانه رهبری عزیز به این مطالبه توجه نمایند».
از سوی دیگر داده های حکومتی نیز دررابطه با طرح دوروزه تاکید دارند که مبنا برای پیشبرد این طرح , نخست قبول شرائط هفت گانه رژیم آخوندی و اجرای پیش شرط ها از سوی ایالات متحده می باشد.
از جمله شروط اصلی مجتبی نخست توقف محاصره دریایی بنادرایران و برداشته شدن تحریمها از سوی واشنگتن اعلام گردیده است, امری که به معنای باز کردن شریان های « نفتی و مالی» برای یک حکومت بنیادگرا و تروریستی وبه تبع آن ایجاد فضای تنفسی برای حکومت ترجمه می گردد.
براین اساس و درصورت توافق, رژیم آخوندی امکان « بازگشت امنیت » در تنگه هرمز و خلیج فارس در یک بازه زمانی دور روزه را محقق خواهد کرد.
روزنامه حکومتی دنیای اقتصاد در این رابطه گزارش کرده که بر سر ترتیب اقدامات اختلافاتی وجود دارد . برای نمونه مهدی محمدی مشاور پاسدار قالیباف می گوید « طرف آمریکایی اصرار داشته که پیش از ارائه پاسخ نهایی به طرح ایران، یک مذاکره مستقیم انجام شود اما تهران این درخواست را رد کرده است».
در پاسخ به خواسته های رژیم آخوندی نیز وزیر خارجه آمریکا , مارکو روبیو (9 نوامبر 2026) اعلام کرد که مطالبات رژیم ایران «نهتنها غیرقابلقبول، بلکه در برخی موارد مضحک و غیرواقعبینانه» می باشند ( سایت الجزیره در همان تاریخ )
به موازات این روند نیز باید به تلاش های شبانه روزی از سوی امیرقطر برای ادامه میانجیگری بین طرفین نظری افکند تا بدین سان به بازی « موش و گربه » ای که اکنون مجتبی خامنه ای با هدف خرید وقت برای ادامه تنش ها و دستیابی به سلاح اتمی می باشد , بهتر پی ببریم.
واقعیت در این میان است که دیدارهای میانجی گرایانه ازسوی قطر با حمایت مصر، عربستان، پاکستان و ترکیه تماما با هماهنگی کامل از سوی دیکتاتوری ولی فقیه صورت می گیرند. این سخن بدان معنا است که رژیم به هیچ وجه خواستار بستن کانال دیپلماتیک به صفت یک « سپردفاعی » برای جلوگیری ازجنگی دیگرو در سایه آن ادامه پروژه اتمی نبوده و نیست.
دراین راستا رژیم آخوندی تا بدانجا پیش رفت که وجود « علائم مثبت » برای مذاکرات مستقیم میان پاسدار سبزعلی رضائی و معاون رئیس جمهور آمریکا – بدون تعیین هرگونه زمانبندی – را نیزاز عامدانه بی پاسخ گذاشت.
این روند نیز در منطق خود به کنار گذاشتن معان رئیس جمهوری آمریکا از موضوع مذاکرات طی روزهای گذشته انجامید, بطوریکه رژیم را « آچمز کرده » و با چالشی جدی روبرو ساخته است.
خاطرمان هست که معاون رئیس جمهور آمریکا در ماه اکتبر نامهای به محسن رضایی, دبیر شورای عالی امنیت ملی رژیم , خواستار برگزاری دیداری مستقیم میان طرفین گردیده بود.
بدین سان باید تاکید نمود که برکناری معاون رئیسجمهور آمریکا از پرونده مذاکرات با رژیم ایران ترجمان « تعلیق یا پایان موقت مسیر دیپلماسی» است. پیام این تغییر و تحولات نیز ترجمان عدم تمایل آمریکا به پذیرش شروط هفت گانه رژیم آخوندی و متوقف نمودن هرمذاکره ای با رژیم آخوندی است.
این روند در سایه بروزشکاف در راس نظام برسر « جنگ و یا صلح » در منطق خود سیاست مجتبی برای ادامه « علی الاصول و انتقام » را دستخوش بحران نموده و اکنون توپ را در زمین حکومت آخوندی انداخته است.
رژیم تا پیش از این تحولات این باور بود که با اهرم « دیپلماسی و فشارهای نفتی » به بخشی از خواسته های خود برای ایجاد فشار بر کاخ سفید و به تبع آن بروزپیامدهای انتخابات میاندورهای و هزینههای اقتصادی براین کشور, دست یافته است, لذا زمان را بسود خود یافته و تلاش می کرد تا با کش دادن این دو سیاست , چرخ بازی را النهایه به نفع مطامع خود رقم بزند!!
اما واقعیت دیگر در این میان آن است که شکافی بسیارعمیق میان طرفین برسربرنامه هستهای وجود دارد. اگر مواضع اخیراز سوی پاسداررضایی مبنی براینکه « اجازه خروج حتی ذره ای از مواد هسته ای غنی شده را نخواهیم داد » , مد نظر قرار دهیم , بدین سان میتوان به وجود این موانع اصلی برای رسیدن به هر مذاکره و به تبع آن توافقی بهتر پی برد.
بدین سان تنها سناریوی ممکن برای هردو طرف آن است که یکی از شروط اصلی خود کوتاه آمده و به طرف مقابل امتیاز بدهد. رژیم بدلیل ماهیت و استراتژی « بمب اتم» به صفت « رمز بقاء» امکان دادن امتیاز و رفتن بسوی صلح و آرامش نیست, زیرا در چنین سناریویی به باز شدن فضای تنفسی در جامعه راه خواهد برد مه در منطق خود به جوش و خروش دوباره توده های بجان آمده و برچیدن سیرک های شباه « جان فدا» راه می برد.
از سوی دیگرایالات متحده نیز نه می خواهد ونه میتواند برهسته ای شدن ولی فقیه درمنطقه و به تبع آن بلعیدن کشورهای همسایه تا شاخ آفریقا چشم پوشیده و عملا هژمونی در این بخش حیاتی از جهان را دو دستی تقدیم ولی فقیه نماید.
